Σάββατο, 26 Φεβρουαρίου 2011

το ρουζ

σκεφτόμουν τι να γράψω για το νέο μήνα που μπαίνει, ποιο τραγούδι να βάλω να μας υποδεχτεί έτσι ωραία η άνοιξη, κάθομαι εδώ όμως τώρα και δεν ξέρω κάτι φταίει, κάτι δεν πάει καλά, χτες στο μετρό ήταν ένα αγόρι σε αναπηρικό καροτσάκι απέναντί μου και ένιωσα κάπως, επίσης σήμερα μια φίλη μου παντρεύεται και ένιωσα επίσης κάπως*, άσχετα, μπερδεύτηκες ε; είναι που δεν είμαι καθόλου επεξηγηματικιά σήμερα, δεν θέλω να είμαι, κι έχω την αίσθηση ότι όποτε χωλαίνει το πράμα πάντα γυρνάω στην ευτυχία, πάντα κάπου εκεί  δεν ψαχνόμαστε;, λες και κάνω κι την κίνηση, σαν να σκύβω το κεφάλι μου, να ανοίγω το πουκάμισο που φοράω και να προσπαθώ να δω την καρδιά μου,  αν είναι πονεμένη ή όχι, κι όλα τα καλά της κι τα κακά της μαζί, δεν ξέρω, αυτό είναι ένα αίσθημα τώρα, θα φύγει μάλλον μετά, μπορεί κι να ξαναέρθει, όχι, δεν έχω τις μαύρες μου ούτε τις mean reds μου, το λέω σε σένα που βιάστηκες, είμαι εγώ, είμαι κάπως κι είμαι σε αυτό εδω το δωμάτιο, η ζωή μου είναι το τώρα, αυστηρά, πρέπει να γράψω ένα ποστ για το πως μπαίνει καλύτερα το ρουζ στο μάγουλο, να δείχνω πιο υγιής, πιο happy, επίσης κάτι κι για την δεντροφύτευση, είναι πάντοτε χρειαζούμενη και in...





* το "κάπως" έχει διαβαθμίσεις ντε


Τετάρτη, 23 Φεβρουαρίου 2011

μεταξύ μας

όταν η άβολη ματιά θα επιστρέψει
και δεν θα ακούγομαι πια σχεδόν καθόλου μακριά
μόνο πίσω από την πλάτη σου
και γύρω από το κορμί σου
όταν
όταν θα έχω στην παλάμη μου πάλι
εκείνες τις μέρες της αυθάδειας,
της παράδοσης και της παραδοχής
όταν θα' ναι σαν να πετάω, σα να φεύγω
-αυτό μπορεί να νομίσουν μερικοί-
όταν ο ερχομός μου θα γίνει ταξίδι στο κέντρο της γης
μέχρι αυτή η άδολη ευπρέπεια να μετατραπεί σε καλοσύνη
κι η σκοτεινή πλευρά μου να μείνει ως έχει στη θέση της
τότε
ίσως τότε η φωτεινή επιγραφή που έχω στο πρόσωπό μου
να πάρει το όνομα μιας μικρής θάλασσας
κι να αρχίσω να ζωγραφίζω σχέδια και βουνά
και να βάζω πίνακες στους τοίχους του κόσμου
καθώς τα μάτια σου θα  κινούνται πάνω μου
σαν πινέλα
κι θα με βάφουν εξονυχιστικά απλά αλλά και έντονα
δίνοντάς τα όλα για μένα ώστε κάθε στιγμή που περνάει
να μοιάζω ολοένα και περισσότερο με εκείνες τις γυναίκες που
μπορούν να συγχωρήσουν τα πάντα
αλλά κι αυτό το δήθεν απόλυτο τίποτα
τότε
μάλλον τότε
να καταλάβεις γιατί δεν μπορώ να κοιμάμαι τόσο εύκολα τις νύχτες
τότε
σίγουρα τότε θα βρεις ποια είμαι
και γιατί
γιατί φοράω τόσα πολλά χρώματα

Κυριακή, 13 Φεβρουαρίου 2011

under the red sky


Έχω ξυπνήσει νωρίς ή μάλλον δεν κοιμήθηκα όσο θα ήθελα ή θα περίμενα.  Το πρώτο πράγμα που κάνω τα σαβατοκύριακα είναι να πιάνω γρήγορα το ρολόι ή το κινητό να δω τι ώρα είναι, αν κοιμήθηκα επαρκώς(!). Όταν αυτό συμβαίνει, σηκώνομαι από το κρεβάτι ευχαριστημένη. Σήμερα λοιπόν θεώρησα ότι ήταν νωρίς, έμεινα έτσι ξαπλωμένη και άρχισα να διαβάζω ένα βιβλιο για το Παρίσι του 1997. Σκέφτομαι πόσο μοιάζουν όλα αυτά που περιγράφει ο François Taillandier με την Βοστώνη του 2008, την Αθήνα του 2010, την Βαρσοβία του 2011, κι με άλλες πόλεις, κι άλλες χρονιές. Οι άνθρωποι ίδιοι ή σχεδόν.
Εκκατομύρια τηλεφωνήματα, ραντεβού, συναλλαγές, σχέδια, συγκρούσεις, ημερομηνίες γραμμένες σε ατζέντες, βλέμματα ανδρών σε γυναίκες, γυναικών σε άνδρες. Οι άνθρωποι πηγαίνουν σε συνεντεύξεις, σε γεύματα εργασίας, έχουν επείγουσες υποθέσεις, προτεραιότητες. Λένε: "Εύχομαι αυτή η συνάντηση να μας δώσει την ευκαιρία για μια..." Ή ακόμα: "Πρόκειται για ένα σχέδιο που θα ήθελαμε όλη μου την καρδιά να το δω να προωθείται". Σκέφτονται ότι οι ιδέες τους "μπορεί να ενδιαφέρουν τον κύριο Τάδε". Μιλούν έξω απ' τα δόντια, αποσαφηνίζουν τα δεδομένα του προβλήματος, λένε ότι "το ζήτημα είναι να καταλάβεις σε ποιο βαθμό..." Διευκρινίζουν ότι "αν θέλετε να οδηγηθείτε γρήγορα σε κάποιο αποτέλεσμα...", προειδοποιούν ότι "εγώ, εν τοιαύτη περιπτώσει..." Βρίσκουν πάντα τον τρόπο, στη διάρκεια του γεύματος, να πετάξουν ένα αστείο, να φέρουν στην κουβέντα την ψυχαγωγία, στην οικογένεια. Καθώς μιλούν, κοιτάνε τα χέρια του τύπου απέναντι ή το στόμα της γυναίκας απέναντι. Σκέφτονται να διακόψουν κάποια σχέση, ή επιθυμούν να ξεκινήσουν κάποια. Πιστεύουν ότι δεν τους έτυχε ποτέ να γνωρίσουν έναν ενδιαφέροντα άνδρα, μια πραγματικά συμπαθητική κοπέλα. Όμως ούτε κι οι επιθυμίες τους κατευθύνονται εκεί όπου θα ήθελαν. Ανακαλύπτουν ότι αντιφάσκουν με τον ίδιο τους τον εαυτό. Αισθάνονται άσχημα γιατί πήραν μερικά κιλά και τα ρούχα τους τους στενεύουν. Διαδηλώσεις, ημέρες αφιερωμένες στην γυναίκα, στα δικαιώματα των παιδιών, στην παράδοση, στο ποδήλατο, σ' αυτό, σ' εκείνο. 
Σίγουρα τα παραπάνω αντιπροσωπεύουν ένα μέρος του κόσμου, του δυτικού κόσμου, δεν είναι ώρα να προβώ σε γενικεύσεις, είναι όμως πράγματι αρκετοί που τα νιώθουν όλα αυτά, που γυρίζουν σπίτι τους κι δεν ξέρουν ποια είναι η ζωή τους, αν έχει την "σωστή" κατεύθυνση. Σκέφτονται πως οδηγήθηκαν εδώ που οδηγήθηκαν. Ήταν κάποιες εκούσιες επιλογές, κάποιες ακούσιες, τυχαίες, κατευθυνόμενες, κάποιες ευκαιρίες, δυνατότητες, μεγάλη λέξη. Πολλά όλα αυτά για Κυριακή πρωί κι όπως λέει και μια μαγείρισσα φίλη η Κυριακή οφείλει να είναι ξένοιαστη, να μην θες να τελειώσει. Μα είμαστε συμβιβασμένοι με το τέλος, τόσες φορές έχει έρθει, σε μικροκλίμακα ή όχι, συμβιβασμένοι ή έτσι νομίζουμε τέλος πάντων, και το νομίζουμε πολύ πετυχημένα. Εγώ δεν ήθελα να τελειώσει μια σκηνή σε ένα νησί, αυτό μου ήρθε τώρα ξαφνικά στο μυαλό, μακριά από πολύβουες πόλεις, συναντήσεις, γραφεία και παγκόσμιες ημέρες, σε ένα νησί τρυφερό και αλμυρό, κι όμως τελείωσε. Με φως, εσένα, εμένα κι ένα τσιμπιδάκι για τα μαλλιά. Αυτά τα απλά. 

Κυριακή, 6 Φεβρουαρίου 2011

σαν μια νύχτα του χειμώνα

Γυρίζω από την δουλειά, το μυαλό μου βουίζει, το σαββατοκύριακο έρχεται, το σαββατοκύριακο τελειώνει, πότε γρήγορα πότε πιο αργά. Κάθομαι στον υπολογιστή, ζαλίζομαι, βγαίνω, από το νετ και το σπίτι, (ξανα)μπαίνω, βλέπω σειρές, ταινίες, ακούω μου-μου-μου-μουσική, κάνω τσατ, μιλάω με φίλους και γνωστούς, και εκεί, εκεί χάνω τον έλεγχο, πάει να κάνει το χέρι μου μια κίνηση, πάει να κάνει κλικ πάνω σε απαγορευμένα, παλιά ή ξεχασμένα απλώς ονόματα, μερικές φορές γίνεται και καταλάθως, θέλω να πατήσω το όνομα δίπλα σε αυτό που δεν πρέπει και ανοίγει το παράθυρο, αυτό το παραθυράκι που ΔΕΝ πρέπει. (Ξανά)ζαλίζομαι. Κρύος αγέρας, έξω, λιγότερος, λιγότερος μετά μέσα. Και με τούτα και με κείνα περνούν τα απογέματα και τα βράδια. Κυρίως αυτά τις Κυριακές. 




Τρίτη, 1 Φεβρουαρίου 2011