Καρδιογράφημα. Βουτιά στα βαθιά. Πέφτεις. Τσαλακώνεσαι. Σηκώνεσαι. Επανέρχεσαι. Δεν ξέρω πως ζουν κάποιοι, αν ζουν, αν υπάρχουν, σε μια διαρκή ίσια γραμμή, μάλλον δεν πρέπει να συμβαίνει αυτό, η ζωή δεν αφήνει.. Εγώ άλλοτε λάμπω, άλλοτε χαλάω, δεν φοβάμαι να το πω, κλαίω, κλαίω σπάνια και απο νεύρα, όχι απο απογοήτευση ή λύπη, γίνομαι λίγο γκρι, κάπως σκουραίνω, αλλά μετά, μετά έρχεται η μετάβαση, η επόμενη μέρα. Σταματώ να περιορίζω εμένα, είμαι στο πλευρό μου, γελάω με αστεία videos, ακούω τραγούδια όμορφα, μιλάω με ανθρώπους κοντινούς μου, κολυμπάω, ερωτεύομαι, σε θέλω, με θέλεις, αναδύομαι. Δεν είναι εύκολη η μετάβαση, δύσκολη είναι, παίρνει μέρες και νύχτες, θέλει καιρό, αλλα μόνο τότε, μόνο έτσι μπορεί να επιτευχθεί, μέχρι, μέχρι να μάθω να ζω χωρίς να αυτοπεριορίζομαι, δίχως να ασθενώ το σώμα μου. Την παρακάτω εικόνα την αγαπάω πολύ, την διαβάζω όποτε είμαι κάπως πιο σκιερή και ψάχνω φως, τα λόγια αυτά τα πιστεύω.
Καλές μεταβάσεις αυτόν τον περίεργο Σεπτέμβρη...
Αφιερωμένο το post σε μια πολύ καλή beautiful φίλη!
