δώσε ό,τι έχεις

δωσ' μου δυο κατοστάρικα
δωσ' μου δυο πεντακοσάρικα
δωσ' μου απ' αυτά τα καινούργια τα διακοσάρικα 

κι εγώ που μπορώ τον κόσμο ν' αλλάξω

Όταν είμαι στο τρένο μετά από μια κουραστική συνηθισμένη μέρα βάζω ακουστικά στα αυτιά και ένα τραγούδι να παίζει σε επανάληψη.

Ξανά. Ξανά. Και ξανά.

Κλείνω τα μάτια και προσπαθώ να χαθώ.. σε μια ονειροπόληση, σε μια εικόνα του μέλλοντος, αποδιώχνω το παρελθόν, μεγαλώνω, ωριμάζω, σκέφτομαι καλύτερα. Η χώρα σε μια κατάσταση απερίγραπτη. Ή μήπως περιγράψιμη; Ο κόσμος στους δρόμους. Όλοι αυτοί, όλοι εσείς, όλοι εμείς. Ή έστω κάποιοι. Η κατάσταση από πολύ σοβαρή και τραγική έως κωμική. Γκροτέσκο να παίζουμε τουλάχιστο.  Να διαταράσσουμε την αρμονία, η οποία ούτως ή άλλως διαταράσσεται αυτή είναι η ζωή, να αναδεικνύουμε το ωραίο, την πραγματικότητά μας. Και να προσπαθούμε να γελάμε.

Ξανά. Ξανά. Και ξανά.

Όλα είναι δικά μας κι όλα ξένα

Όποτε ακούω αυτό το τραγούδι νομίζω πως μιλάει κάποιος για την Ελλάδα....  

Στα ακρογιάλια σου ακουμπάω
μια ψυχή που τη πονάω
όλο θες κι όλο γυρνάω μάτια μου.

Λες πως είσαι κερδισμένη
μα για μένανε πιο ξένη
σε φιλάω κι αργοπεθαίνεις μάτια μου.

Όλα είναι δικά μας κι όλα ξένα
τα δωμάτια τα νοικιασμένα
της ζωής μας όνειρα κλεισμένα μάτια μου.

Όλα είναι δικά μας κι όλα ξένα
όλα απ' την αρχή ήταν μοιρασμένα
μια γιορτή για μένα και για σένα μάτια μου.

Μας ποδοπατάνε απ τα μπαλκόνια
καλοκουρδισμένα αηδόνια
της χαράς μας κλέβουνε τα χρόνια μάτια μου.

ύστερα ανάβουνε τα φώτα
πέφτουνε οι τίτλοι σα και πρώτα
τίποτα δεν είδες κ είναι ζόρικα μάτια μου.

Όλα είναι δικά μας κι όλα ξένα
τα δωμάτια τα νοικιασμένα
της ζωής μας όνειρα κλεισμένα μάτια μου

[Ολα είναι δικά μας -  Κώστας Χαριτάτος, Τάνια Τσανακλίδου]