κι εγώ που μπορώ τον κόσμο ν' αλλάξω

Όταν είμαι στο τρένο μετά από μια κουραστική συνηθισμένη μέρα βάζω ακουστικά στα αυτιά και ένα τραγούδι να παίζει σε επανάληψη.

Ξανά. Ξανά. Και ξανά.

Κλείνω τα μάτια και προσπαθώ να χαθώ.. σε μια ονειροπόληση, σε μια εικόνα του μέλλοντος, αποδιώχνω το παρελθόν, μεγαλώνω, ωριμάζω, σκέφτομαι καλύτερα. Η χώρα σε μια κατάσταση απερίγραπτη. Ή μήπως περιγράψιμη; Ο κόσμος στους δρόμους. Όλοι αυτοί, όλοι εσείς, όλοι εμείς. Ή έστω κάποιοι. Η κατάσταση από πολύ σοβαρή και τραγική έως κωμική. Γκροτέσκο να παίζουμε τουλάχιστο.  Να διαταράσσουμε την αρμονία, η οποία ούτως ή άλλως διαταράσσεται αυτή είναι η ζωή, να αναδεικνύουμε το ωραίο, την πραγματικότητά μας. Και να προσπαθούμε να γελάμε.

Ξανά. Ξανά. Και ξανά.

In deep

Μερικά βράδια δεν καταλαβαίνω καθόλου τι γίνεται στον κόσμο, δουλειές, σπίτια, όχι σπίτια, όχι δουλειές, θέατρα, τραγούδια, like, αρρώστιες, unlike, θάνατος σαν τριαντάφυλλο, ζωή σαν σινεμά, κυνόδοντας, σπιρτόκουτο, δεν χωράμε πουθενά. Μερικά βράδια δεν προλαβαίνω, ακούω τον χρόνο να κυλά, να προχωράει, δεν προλαβαίνω να σκεφτώ όπως θέλω. Τραγουδάω γιατί η λέξη “τραγούδι” μού ακούγεται παιδική, σα παιχνίδι.

Μερικά βράδια σιγυρίζω το σπίτι, σιγυρίζομαι κι εγώ, σαν να πρόκειται να περάσουν επισκέπτες, συμπεριφέρομαι σαν να ξέρω πως πράγματι θα έρθει κάποιος, χαίρομαι, ηρεμώ, διαβάζω ένα βιβλίο, βάζω μουσική, περιμένω, περνάω τόσο καλά που δεν θέλω να φτάσει κανείς στο τέλος, κανένας και διαταράξει την γαλήνη μου.

Μερικά βράδια είναι σαν να ξέρω το φινάλε των ιστοριών, βλέπω μπροστά μου πως περίπου θα καταλήξουν τα πράγματα, βλέπω μακριά κι ας έχω μυωπία. Μερικά άλλα όμως με πιάνουν τα σωκρατικά μου, ξέρω πως δεν ξέρω, δεν ξέρω τίποτα κι όλα μού μοιάζουν απέραντο λευκό, ανοιχτό τοπίο, εκείνες οι άπειρες δυνατότητες μού ταλανίζουν το μυαλό. Ζαλίζομαι. Όπως τότε που ήμασταν στην παραλία. Μαζί. Και ξεβράστηκε ένα σώμα. Μαζί. Με ένα αίσθημα. Indeed.

σόνγκς και σονς

έχεις μεγαλώσει (βίαια ή όχι)

έχεις ρε παιδί μου κάνει 2, 3, 4 βήματα

έχεις ξεπεράσει καταστάσεις, συμπεριφορές

έχεις ζήσει διάφορα

έχεις χαρεί

έχεις πονέσει

έχεις ερωτευτεί

έχεις φοβηθεί

έχεις σαναλέμε ωριμάσει

έχεις ξεθαρρέψει αφήνοντας την κάθε απόγνωση πίσω, κάτω, πέρα, μακριά 

έχεις μάθει να (ξανά)αρχίζεις

κι έρχεται τότε ένα τραγούδι

όχι το τραγούδι σας

κάτι λίγο πιο δύσκολο

το τραγούδι του

το ακούς τυχαία στο ραδιόφωνο

το βάζεις επίτηδες στην playlist σου

πέφτεις πάνω του σε ένα κείμενο που διαβάζεις

έχει ντυθεί με αυτό η ταινία που βλέπεις

τότε τί κάνεις;

εσύ τί κάνεις;

εγώ χαμογελάω στραβά

να, κάπως έτσι