το σούπερ αυτής της χρονιάς

αφιερωμένο

 

Όταν μια ιστορία την βλέπεις από το ξεκίνημά της και την ζεις παράλληλα με τους πρωταγωνιστές της γίνεται κάπως κι δική σου, ανήκει στις στιγμές σου. Χτες, σε μια τέτοια ιστορία δυο φίλων μου προστέθηκε η υπέροχη τελετή και δεξίωση του γάμου τους. Έγιναν αυτό το "ρομαντικό ένα" και μας έδωσαν μεγάλη χαρά και πλατιά χαμόγελα. Χτες καταλάβαμε για άλλη μια φορά πως αυτοί οι άνθρωποι αγαπιούνται βαθιά, επιβεβαιώθηκε αυτό που λέει ο Cummings: "τα φιλιά είναι καλύτερη μοίρα από την σοφία".

Σηκώσαμε πολλά ποτήρια, γελάσαμε και χορέψαμε ξανά και ξανά, ευχηθήκαμε φωναχτά, αλλά και μέσα μας, η αγάπη τους να ωριμάζει μέρα με την μέρα και να συνεχίζει να τους δίνει δύναμη και φως, να είναι λαμπεροί και όμορφοι άνθρωποι. 

Τους ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για την εξαιρετική τιμή που μου έχουν κάνει με το να είναι φίλοι μου.  

Χτες έζησαν το όνειρό τους, και μαζί με αυτούς κι εμείς το δικό μας..

Όλα συμβαίνουν καλοκαίρια.

πάλι αρχή πάντα αρχή

Αυτό θα είναι διπλό. Το αποφάσισα. Αποφάσισα να φύγω από κάπου και να πάω κάπου αλλού. Και μεταφορικά και κυριολεκτικά. Αλλά θα γυρίζω πάντα με αγάπη στο κούκι. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Παλιότερα είχα διαβάσει κάτι πολύ ωραίο για τις αναχωρήσεις και πόσο συγκινητικές αυτές είναι. Γιατί; Επειδή λέει χάνεις το άγγιγμα, την αγκαλιά του δικού σου ανθρώπου. Αυτό που δεν έχουν οι πολύ μόνοι τους άνθρωποι, οι πραγματικά μόνοι. Σκεφτείτε ένα χέρι που δεν το αγγίζει ποτέ κανείς. Σκληρό. Αναχωρήσεις. Αφίξεις. Ναι, μου αρέσει πάντα να μιλάω για ταξίδια και για διαδρομές ζωής. Αναχώρηση μιας παλιάς χρονιάς κι άφιξη μιας νέας. Σε λίγο. Και μαζί με αυτό,  ξεκινήματα, και πάλι. Ποιος θα διαβάζει δεν ξέρω. Ξέρω μόνο ότι εγώ θέλω να γράφω, να γράφω ιστορίες, για σένα και για μένα, για εμάς δηλαδή.