Παλιά μου άρεσε ο μικρός τυμπανιστής. Πραγματικά μου άρεσε, εγώ στη χορωδία τραγουδούσα, αυτός με τα τύμπανά του μας συνόδευε. Ένα παιδί με κατσαρά μαλλιά και όμορφο πρόσωπο. Πολύ ωραίο. Μετά αυτός έφυγε από το σχολείο, τον έχω χάσει (αν διαβάζει ας στείλει μήνυμα εδώ), κι άρχισε έτσι να μου αρέσει και το κλασικό τραγούδι των Χριστουγέννων που μου τον θύμιζε, και δεν το είχα σε μεγάλη εκτίμηση μέχρι τότες. Μου έκανε εντύπωση ότι κάποιος είπε στον τυμπανιστή για τον Μικρό Βασιλιά, κι αυτός αμέσως ξεκίνησε να πάει στην άκρη της γης για να τον δει. Φίλος της περιπλάνησης; Ειλικρινής πιστός; Τυχοδιώκτης; Αφελής; Ποιός ξέρει; Ο τυμπανιστής γυρεύει το αστέρι. Και το βρίσκει. Αν εσένα σου έλεγε κάποιος "μου 'παν, έλα, πάμε να δεις", θα πήγαινες τόσο εύκολα; Πέρα μακριά; Μες στη νύχτα; Εγώ δεν ξέρω τι θα έκανα. Έχω γίνει καχύποπτη. Τον θαυμάζω λοιπόν τον μικρό τυμπανιστή. Γιατί έχει ένα σκοπό και ακολουθεί ένα δρόμο, και δεν έχει και πολλά, μόνο το τύμπανό του, αυτό έχει, αυτή είναι η δύναμή του. Κι είναι έτοιμος να προσφέρει το ωραιότερο δώρο, το τραγούδι του, το λέει λοιπόν και το λέει και καλά. Αποτέλεσμα; Βρίσκει αυτό που ψάχνει, ο Βασιλιάς του γελά, η καρδιά του χτυπά, δυνατά. Ρα πα πα παμ. Από χαρά. Πολύ σπουδαίο πράγμα. Την αναζητούμε κι εμείς, όλοι, κάπου βαθιά μέσα μας, κάπου ανάμεσα στην άχνη ζάχαρη των κουραμπιέδων, στις μυρωδιές και τις γεύσεις των γιορτών, κάπου στα πρόσωπα των δικών μας, κάπου σε όμορφες αναμνήσεις, κάπου σε προσδοκίες για το μέλλον. Είναι λες και παίζουμε σε ένα έργο, παίζουμε (σ)την ζωή μας, πορευόμαστε σε δρόμους, αλλάζουμε στόχους ή μένουμε στους ίδιους, προσπαθούμε να γελάμε, να περπατάμε δυνατά στην σκηνή και να αφυπνιζόμαστε από ανεξήγητα δράματα που περνούν μερικοί άνθρωποι και τυχαίνει να τα σκεφτόμαστε περισσότερο τέτοιες μέρες. Ας βρούμε τον δρόμο μέσα στην νύχτα, ας βοηθήσουμε κι άλλους που δεν μπορούν ή μπορούν λιγότερο, ας τα καταφέρουμε, έτσι για να τραγουδήσουμε όλοι μαζί στο τέλος, με ή χωρίς τύμπανα, δεν έχει σημασία. Ρα πα πα παμ.
Χρόνια Πολλά σε όλους! Ζουαγιέ Νοέλ! :-)
