under the red sky

Έχω ξυπνήσει νωρίς ή μάλλον δεν κοιμήθηκα όσο θα ήθελα ή θα περίμενα.  Το πρώτο πράγμα που κάνω τα σαβατοκύριακα είναι να πιάνω γρήγορα το ρολόι ή το κινητό να δω τι ώρα είναι, αν κοιμήθηκα επαρκώς(!). Όταν αυτό συμβαίνει, σηκώνομαι από το κρεβάτι ευχαριστημένη. Σήμερα λοιπόν θεώρησα ότι ήταν νωρίς, έμεινα έτσι ξαπλωμένη και άρχισα να διαβάζω ένα βιβλιο για το Παρίσι του 1997. Σκέφτομαι πόσο μοιάζουν όλα αυτά που περιγράφει ο François Taillandier με την Βοστώνη του 2008, την Αθήνα του 2010, την Βαρσοβία του 2011, κι με άλλες πόλεις, κι άλλες χρονιές. Οι άνθρωποι ίδιοι ή σχεδόν.

Εκκατομύρια τηλεφωνήματα, ραντεβού, συναλλαγές, σχέδια, συγκρούσεις, ημερομηνίες γραμμένες σε ατζέντες, βλέμματα ανδρών σε γυναίκες, γυναικών σε άνδρες. Οι άνθρωποι πηγαίνουν σε συνεντεύξεις, σε γεύματα εργασίας, έχουν επείγουσες υποθέσεις, προτεραιότητες. Λένε: "Εύχομαι αυτή η συνάντηση να μας δώσει την ευκαιρία για μια..." Ή ακόμα: "Πρόκειται για ένα σχέδιο που θα ήθελαμε όλη μου την καρδιά να το δω να προωθείται". Σκέφτονται ότι οι ιδέες τους "μπορεί να ενδιαφέρουν τον κύριο Τάδε". Μιλούν έξω απ' τα δόντια, αποσαφηνίζουν τα δεδομένα του προβλήματος, λένε ότι "το ζήτημα είναι να καταλάβεις σε ποιο βαθμό..." Διευκρινίζουν ότι "αν θέλετε να οδηγηθείτε γρήγορα σε κάποιο αποτέλεσμα...", προειδοποιούν ότι "εγώ, εν τοιαύτη περιπτώσει..." Βρίσκουν πάντα τον τρόπο, στη διάρκεια του γεύματος, να πετάξουν ένα αστείο, να φέρουν στην κουβέντα την ψυχαγωγία, στην οικογένεια. Καθώς μιλούν, κοιτάνε τα χέρια του τύπου απέναντι ή το στόμα της γυναίκας απέναντι. Σκέφτονται να διακόψουν κάποια σχέση, ή επιθυμούν να ξεκινήσουν κάποια. Πιστεύουν ότι δεν τους έτυχε ποτέ να γνωρίσουν έναν ενδιαφέροντα άνδρα, μια πραγματικά συμπαθητική κοπέλα. Όμως ούτε κι οι επιθυμίες τους κατευθύνονται εκεί όπου θα ήθελαν. Ανακαλύπτουν ότι αντιφάσκουν με τον ίδιο τους τον εαυτό. Αισθάνονται άσχημα γιατί πήραν μερικά κιλά και τα ρούχα τους τους στενεύουν. Διαδηλώσεις, ημέρες αφιερωμένες στην γυναίκα, στα δικαιώματα των παιδιών, στην παράδοση, στο ποδήλατο, σ' αυτό, σ' εκείνο. 

Σίγουρα τα παραπάνω αντιπροσωπεύουν ένα μέρος του κόσμου, του δυτικού κόσμου, δεν είναι ώρα να προβώ σε γενικεύσεις, είναι όμως πράγματι αρκετοί που τα νιώθουν όλα αυτά, που γυρίζουν σπίτι τους κι δεν ξέρουν ποια είναι η ζωή τους, αν έχει την "σωστή" κατεύθυνση. Σκέφτονται πως οδηγήθηκαν εδώ που οδηγήθηκαν. Ήταν κάποιες εκούσιες επιλογές, κάποιες ακούσιες, τυχαίες, κατευθυνόμενες, κάποιες ευκαιρίες, δυνατότητες, μεγάλη λέξη. Πολλά όλα αυτά για Κυριακή πρωί κι όπως λέει και μια μαγείρισσα φίλη η Κυριακή οφείλει να είναι ξένοιαστη, να μην θες να τελειώσει. Μα είμαστε συμβιβασμένοι με το τέλος, τόσες φορές έχει έρθει, σε μικροκλίμακα ή όχι, συμβιβασμένοι ή έτσι νομίζουμε τέλος πάντων, και το νομίζουμε πολύ πετυχημένα. Εγώ δεν ήθελα να τελειώσει μια σκηνή σε ένα νησί, αυτό μου ήρθε τώρα ξαφνικά στο μυαλό, μακριά από πολύβουες πόλεις, συναντήσεις, γραφεία και παγκόσμιες ημέρες, σε ένα νησί τρυφερό και αλμυρό, κι όμως τελείωσε. Με φως, εσένα, εμένα κι ένα τσιμπιδάκι για τα μαλλιά. Αυτά τα απλά. 

Τικ Τακ

Το ξυπνητήρι. Έχετε κι εσείς πρόβλημα με το ξυπνητήρι σας; Για την ακρίβεια εμένα αυτός είναι ο λόγος που γραφω, επειδή με ξύπνησε, αλλά όχι επειδή έκανε καλά την δουλειά του, μην αυταπατάσθε. Έχεις περάσει μια δύσκολη μέρα, ήσουν στο γραφείο κοντά 13 (τυχαίο; δε νομίζω, μην νομίζεις) ώρες, έχεις έρθει σπίτι κουρασμένος, πεινασμένος, γεμάτος απορίες όπως εγώ πότε θα γίνω άνθρωπος, όχι μάνα, έχω γάλα στο σπίτι; ή θα αρχίσω αυτή την σχεδόν κλασική πια διατροφή  χωρίς λακτόζη (που φοβούμαι έχει αρχίσει να γίνεται παλιομοδίτικη), η σκόνη όταν δεν μαζεύεται να πεταχτεί είναι ικανή να αυτονομηθεί και να πάει που;, να κάνει τι;, έξυπνη σκόνη κέτσι, τέτοια λοιπόν και άλλα συναφή θέματα με απασχολούσαν. Και φτάνω σπίτι και κάνω καυτό ντουζ και τρώω καυτό φαγί και μιλάω με τον κολλητό μου στο νετ για καυτά θέματα, όπως πως μπορεί να βρίσκει μια γυναίκα χρήματα για να κάνει πολλά ταξίδια στην ζωή της, χωρίς να θυμάμαι τώρα που το σκέφτομαι γιατί είχαμε κολλήσει στην "γυναίκα", και δεν λέγαμε γενικά "ο άνθρωπος", "ο καθένας μας", κτλ. Με αυτούς τους καυτούς προβληματισμούς στο κεφάλι,  έβαλα να δω καλιφορνικέισον. Στον πρώτο κύκλο είμαι, τα πρώτα επεισόδια βλέπω, δεν με έχει ενθουσιάσει ιδιαίτερα η σειρά, ο πρωταγωνιστής κατορθώνει τουλάχιστο να είναι κατά μία έννοια κάπως συμπαθής, και χτες το βράδυ κατόρθωσε επίσης, ναι, κι αυτός,  να με προβληματίσει, ξανά, σχεδόν καυτά. Δεν είναι ωραίο έλεγε να μπλογκάρουν οι άνθρωποι, αντί να γράφουν, να χρησιμοποιούν τα lol και τα brb, κι όχι "την γλώσσα του βασιλιά", και να νομίζουν ότι επικοινωνούν. Εκεί πολυ-προβληματίστηκα, για να είμαι ειλικρινής, για τον βασιλιά που δεν θα φανταζόταν ποτέ μάλλον μια τέτοια εξέλιξη, για τους ανθρώπους που ζουν μέσα στην ψευδαίσθηση της επικοινωνίας, για το πως μπορεί κάποιος να ζει και να κάνει συνέχεια ταξίδια, χωρίς να δουλεύει ντε, αυτό είχε μείνει από την προηγούμενη συζήτηση. Κι επειδή αυτά τα είπε ο Χανκ του καλιφορνικέισον κάπως με ανησύχησαν διπλά και αποφάσισα τότε από αύριο να επικοινωνώ καλύτερα με τους ανθρώπους μου και να σταματήσω για την ώρα να τα σκέφτομαι όλα αυτά και να πάω να κοιμηθώ. Τα κατάφερα, τα κατάφερα μέχρι τώρα. Χτυπάει, βλέπετε και ακούτε (είμαι σίγουρη, μέχρι κι εσείς) αυτό το ξυπνητήρι, όχι δεν ήταν να χτυπήσει, όχι, δεν έκανε καλά την δουλειά του, το ξαναλέω, είναι από αυτά τα ρολόγια που για κάθε δευτερόλεπτο που περνάει πρέπει να κάνει θόρυβο λες και στάζει η βρύση, αργά, νωχελικά, σημαντικά, τόσο πολύ ώστε η εικόνα του να σηκώνεσαι από το κρεβάτι και να βγάζεις τις μπαταρίες με τόλμη και να τις πετάς μέσα στον κάδο με νόημα και αποφασιστικότητα, σε κάνει να νιώθεις απλά παντοδύναμος. Αδυνατείς όμως να κάνεις κάτι τέτοιο πράξη, εγω αδυνατώ, γιατί πως;, πως θα ξυπνήσω το πρωί; Ειδικά άμα δεν μπορεί να με πάρει ο ύπνος;