wonderful tonight

"Θέλω πίσω τα ανώδυνα της καθημερινότητας", έγραψα στο κίνητο, πάτησα το send, και γύρισα πάλι το κεφάλι μου στον υπολογιστή. Οταν απογοητεύομαι κατεβάζω τον Θεό κάτω και του μιλώ, ξεχνιέμαι στις χαραυγές και στα βασιλέματα του ήλιου, γράφω στιχάκια. Οταν απογοητεύομαι αλλάζω φωνές μέσα μου και δεν ξέρω που να υπακούσω, σε ποιες ιστορίες, σε ποια ελπίδα να πιστέψω. Οταν απογοητεύομαι αποστρέφομαι την ανθρώπινη σάρκα, γυρεύω την απόγνωση. Δεν ξέρω αν είμαι το παιδί του φωτός ή του σκότους, μπορώ να γενώ κι από τα δυο εύκολα. Εχω σιχαθεί την λέξη "κρίση", ατενίζω το μέλλον με περιέργεια, είμαι απόλυτα ανήσυχη, δεν μπορώ να σταθώ πουθενά, και τα βράδια θέλω να αγκαλιάζω τον άλλο άνθρωπο, εσένα. Θέλω να με ψάχνεις, να με βρίσκεις, κι να σε θέλω ισόβια. Σε γυρεύω στον κόσμο. Δεν σε έχω πάντα κι αυτό με κάνει ακόμα πιο γήινη. Είμαι γήινη κι απλή, απόλυτα απλή και χρησιμοποιώ τα "εσύ" κι "εγώ" πιο πολύ από ό,τι πρέπει. Κι αυτό είναι ένα μικρό κείμενο χωρίς κάποιο ενδιαφέρον. Θέλω να βρεθώ στο ακαταμάχητο φεγγάρι κι να φορέσω το φόρεμα που έχω νοσταλγίσει και να πιουμε μαζί δίπλα στην θάλασσα. Και να παν' στην ευχή τα παλιά. 

γιούνης!!

Το παρακάτω απόσπασμα του Αθήναιου το έχω αγαπήσει πολύ, το έχω χιλιοδιαβάσει, το έχω στείλει mail σε φίλους. Θέλησα να το βάλω κι εδώ...

Όλα μπορούν να συμβούν αυτό το καλοκαίρι. Μας το βεβαιώνουν τα τραγούδια, μας το θυμίζουν τα ελληνικά μυθιστορήματα, μας το υπόσχεται ο Ιούνιος στην πόλη, τα βράδια που πίνουμε ποτά στα πεζοδρόμια, οι παρέες που κάνουν πρόβες διακοπών στις κερκίδες των πρώτων συναυλιών των φεστιβάλ, εκείνη η φωνούλα μέσα μας που επιμένει: Όλα μπορούν να συμβούν αυτό το καλοκαίρι.

Ο ήλιος στεκόνταν απέναντί μου, πριν κάνει την τελική βουτιά στο Σαρωνικό και από μέσα μου αναδύθηκε μια καλοκαιρινή εικόνα από τοπαρελθόν, την προσπέρασα. Προσπαθώ να φαντάζομαι εικόνες από το μέλλον, εξάλλου δωρεάν είναι. Σε μια τέτοια εικόνα, οι παρέες έχουν εξατμιστεί, αυτά είναι χόμπυ για την πιτσιρικαρία και έχει μείνει μόνο ένα πρόσωπο για συντροφιά. Είναι νύχτα στην παραλία, έχει απόλυτο σκοτάδι, ο γαλαξίας λάμπει πάνω από το κεφάλι μου και βέβαια υπάρχει απόλυτη ερημιά κι εγώ κοιτάω τη θάλασσα χωρίς να εύχομαι να ήμουν κάπου αλλού, έχω φτάσει και δεν έχω αρχίσει ήδη να εξυφαίνω τα σχέδια απόδρασης. Η μόνη φυγή στην εικόνα μου είναι αυτή των οριζόντων. Όλα μπορούν να συμβούν αυτό το καλοκαίρι.

Ιούνιος. Καλοκαίρι. Ήρθε.

Καλό Μήνα!