τα μεταβατικά

 

είχα μάθει από μικρό παιδί να κολλάω το πρόσωπό μου στα τζάμια, έφτιαχνα παραμύθια, γελούσα και κοιτούσα πάντα μακριά

κι όταν η στραβή πραγματικότητα με ξεπερνούσε, έλεγα στις φίλες μου και πηγαίναμε στην θάλασσα, το μόνο που ήθελα ήταν να χαζεύω βάρκες, αυτές πάντα ήξεραν να πλέουν στο δικό τους άπειρο, εκεί όπου όλα τα προβλήματα έχουν λυθεί

τώρα δεν μπορώ πια να αλλάζω θέμα, κι δεν θέλω

τώρα λείπουν τόσα πολλά που ξυπνάω στον ύπνο μου, που δεν ξέρω αν πατώ στην γη, που έχω ένα βάρος στην καρδιά που τρέμω να σκέφτομαι

κι θέλω να αποκτήσω μια νέα διεύθυνση, από αυτές που φτάνουν μόνο ωραία γράμματα κι  υπάρχουν διέξοδοι στα δάκρυα κι οι αγκαλιές είναι μόνο σφικτές κι μυρωδάτες, μια νέα διεύθυνση που θα με κοιτάς στα μάτια κι θα καταλαβαίνεις πως νιώθω

 

κι δεν είναι πια το μικρό παιδί που σου μιλάει, μα εγώ που προσπαθώ να κρατάω το χαμόγελό μου στα χέρια μου

 

wonderful tonight

"Θέλω πίσω τα ανώδυνα της καθημερινότητας", έγραψα στο κίνητο, πάτησα το send, και γύρισα πάλι το κεφάλι μου στον υπολογιστή. Οταν απογοητεύομαι κατεβάζω τον Θεό κάτω και του μιλώ, ξεχνιέμαι στις χαραυγές και στα βασιλέματα του ήλιου, γράφω στιχάκια. Οταν απογοητεύομαι αλλάζω φωνές μέσα μου και δεν ξέρω που να υπακούσω, σε ποιες ιστορίες, σε ποια ελπίδα να πιστέψω. Οταν απογοητεύομαι αποστρέφομαι την ανθρώπινη σάρκα, γυρεύω την απόγνωση. Δεν ξέρω αν είμαι το παιδί του φωτός ή του σκότους, μπορώ να γενώ κι από τα δυο εύκολα. Εχω σιχαθεί την λέξη "κρίση", ατενίζω το μέλλον με περιέργεια, είμαι απόλυτα ανήσυχη, δεν μπορώ να σταθώ πουθενά, και τα βράδια θέλω να αγκαλιάζω τον άλλο άνθρωπο, εσένα. Θέλω να με ψάχνεις, να με βρίσκεις, κι να σε θέλω ισόβια. Σε γυρεύω στον κόσμο. Δεν σε έχω πάντα κι αυτό με κάνει ακόμα πιο γήινη. Είμαι γήινη κι απλή, απόλυτα απλή και χρησιμοποιώ τα "εσύ" κι "εγώ" πιο πολύ από ό,τι πρέπει. Κι αυτό είναι ένα μικρό κείμενο χωρίς κάποιο ενδιαφέρον. Θέλω να βρεθώ στο ακαταμάχητο φεγγάρι κι να φορέσω το φόρεμα που έχω νοσταλγίσει και να πιουμε μαζί δίπλα στην θάλασσα. Και να παν' στην ευχή τα παλιά. 

sea dance

είναι πολλές οι ιστορίες που θες να πεις ή να διαβάσεις
ή που θέλεις να σου πουν ή να σου διαβάσουν
σε μια περίεργη και ωραία καθημερινότητα

πιο πολύ ας κρατήσουν οι χοροί, τα αφτιασίδωτα πρόσωπα, τα ραντεβού,
ο ενθουσιασμός, οι στιγμές που αιχμαλωτίζεις

μερικές φορές νομίζω πως θέλω να μιλήσω για όλους
άλλες φορές για όλα
κι άλλες για σένα κι για μένα
και πάντα βρίσκομαι να ψιθυρίζω για την θάλασσα

Let's Win!

To the ladies of Vietnam,
Take my arm, and walk me in.
To the children of old Iran,
Take my hand, and walk me in.
Oh, dancing
Let's win!    

 

And I hear myself screamin' for the Truth,
Everybody talkin' but I'm still confused.
In the dream I saw the kingdom we would lose.
And everybody singing love, sweet love.

To the women of Ghulu Choir,
Take me higher,
Oh fly me in.
To the children of Mao Zedong,
Take my arm,
And walk me in.
Oh, dancing
Yeah, let's win!

Do you know the way, the things to say,
The way to win the game of life?
Aaah, I should know better.
Do you have the time, the time is now,
To get your money house and wife.
Aaah, I ain't no liar.

To the boys of Uganda,
Come home
And walk me in.
To the children of no one knows,
Take my arm
And walk me in.
Oh, dancing
Yeah, let's win!

In deep

Μερικά βράδια δεν καταλαβαίνω καθόλου τι γίνεται στον κόσμο, δουλειές, σπίτια, όχι σπίτια, όχι δουλειές, θέατρα, τραγούδια, like, αρρώστιες, unlike, θάνατος σαν τριαντάφυλλο, ζωή σαν σινεμά, κυνόδοντας, σπιρτόκουτο, δεν χωράμε πουθενά. Μερικά βράδια δεν προλαβαίνω, ακούω τον χρόνο να κυλά, να προχωράει, δεν προλαβαίνω να σκεφτώ όπως θέλω. Τραγουδάω γιατί η λέξη “τραγούδι” μού ακούγεται παιδική, σα παιχνίδι.

Μερικά βράδια σιγυρίζω το σπίτι, σιγυρίζομαι κι εγώ, σαν να πρόκειται να περάσουν επισκέπτες, συμπεριφέρομαι σαν να ξέρω πως πράγματι θα έρθει κάποιος, χαίρομαι, ηρεμώ, διαβάζω ένα βιβλίο, βάζω μουσική, περιμένω, περνάω τόσο καλά που δεν θέλω να φτάσει κανείς στο τέλος, κανένας και διαταράξει την γαλήνη μου.

Μερικά βράδια είναι σαν να ξέρω το φινάλε των ιστοριών, βλέπω μπροστά μου πως περίπου θα καταλήξουν τα πράγματα, βλέπω μακριά κι ας έχω μυωπία. Μερικά άλλα όμως με πιάνουν τα σωκρατικά μου, ξέρω πως δεν ξέρω, δεν ξέρω τίποτα κι όλα μού μοιάζουν απέραντο λευκό, ανοιχτό τοπίο, εκείνες οι άπειρες δυνατότητες μού ταλανίζουν το μυαλό. Ζαλίζομαι. Όπως τότε που ήμασταν στην παραλία. Μαζί. Και ξεβράστηκε ένα σώμα. Μαζί. Με ένα αίσθημα. Indeed.