did you forget that you're lucky?

wonderful tonight

"Θέλω πίσω τα ανώδυνα της καθημερινότητας", έγραψα στο κίνητο, πάτησα το send, και γύρισα πάλι το κεφάλι μου στον υπολογιστή. Οταν απογοητεύομαι κατεβάζω τον Θεό κάτω και του μιλώ, ξεχνιέμαι στις χαραυγές και στα βασιλέματα του ήλιου, γράφω στιχάκια. Οταν απογοητεύομαι αλλάζω φωνές μέσα μου και δεν ξέρω που να υπακούσω, σε ποιες ιστορίες, σε ποια ελπίδα να πιστέψω. Οταν απογοητεύομαι αποστρέφομαι την ανθρώπινη σάρκα, γυρεύω την απόγνωση. Δεν ξέρω αν είμαι το παιδί του φωτός ή του σκότους, μπορώ να γενώ κι από τα δυο εύκολα. Εχω σιχαθεί την λέξη "κρίση", ατενίζω το μέλλον με περιέργεια, είμαι απόλυτα ανήσυχη, δεν μπορώ να σταθώ πουθενά, και τα βράδια θέλω να αγκαλιάζω τον άλλο άνθρωπο, εσένα. Θέλω να με ψάχνεις, να με βρίσκεις, κι να σε θέλω ισόβια. Σε γυρεύω στον κόσμο. Δεν σε έχω πάντα κι αυτό με κάνει ακόμα πιο γήινη. Είμαι γήινη κι απλή, απόλυτα απλή και χρησιμοποιώ τα "εσύ" κι "εγώ" πιο πολύ από ό,τι πρέπει. Κι αυτό είναι ένα μικρό κείμενο χωρίς κάποιο ενδιαφέρον. Θέλω να βρεθώ στο ακαταμάχητο φεγγάρι κι να φορέσω το φόρεμα που έχω νοσταλγίσει και να πιουμε μαζί δίπλα στην θάλασσα. Και να παν' στην ευχή τα παλιά. 

so damn good under the sun

  

 i’m sure you’ll tell me

anything under the sun 
like how you think    
i’m special and the only one 
cuz normally I’d probably    
just get up and run    
but you’re looking    
 so damn good to me   
under the sun
  

αύγουστος, αυτό που λέμε καλοκαίρι με τα όλα του στην ελλάδα, σκέφτηκα να βάλω μια καλοκαιρινή συνταγή εδώ και μού ρθε το παλιό το blog στο μυαλό, "μια συνταγή κι ένα νησί" έγραφα τότε..

..έτσι όπως χάζευα λοιπόν παρατήρησα ότι το πιο δημοφιλές μου ποστ από εκείνο το blog ήταν ένα που αναφερόταν στο τραγούδι "AN", "αν ήτανε οι μπάμιες κρουασάν", ξέρω γω; τόση μεγάλη ανάγκη οι άνθρωποι για ένα ΑΝ ή δεν αρέσει στην πλειοψηφία του κοινού η μπάμια; σε ποιόν αρέσει άλλωστε να ναι μπάμια; σκέφτομαι.. σου λένε εσένα διάλεξε από τα λαχανικά-φρούτα να σαι κάτι, ποιός θα πει μπάμια; θα αρχισουν όλοι να λένε φράουλες, κεράσια, καρπούζια, φρούτα με κόκκινο, κόκκινο, πάθος, έρωτας, όλοι διαβάζαμε σημειολογία χρωμάτων μικροί.. ..και φτάσαμε στα καρπούζια και μού ξεπήδησε ιστορία, νησί δεν έχει μέσα, δική μου δεν είναι, στο protagon την διάβασα, την κάναμε τόσοι άνθρωποι like, ας μπει κι εδώ ένα κομμάτι της..  η ιστορία έχει (και βέβαια) λατρεμένο καρπούζι...............

  «Τι θέλεις από εμένα;» «Να μου προσέχεις τις γόβες μου όπως απόψε», του απάντησε. «Τι άλλο θέλεις;» «Θέλω να δω μαζί σου όσα δεν βλέπεις με τους άλλους» «Βλέπω τα πάντα με όλους. Βρες κάτι πραγματικό που να θέλεις από εμένα.» «Τότε δεν έχω απάντηση. Δεν ξέρω τι θέλω από εσένα.» «Γιατί θυμώνεις;» «Γιατί με εκνευρίζει η τόση επαφή σου με την πραγματικότητα.» «Οκ, λοιπόν, με τους άλλους δεν βλέπω το φεγγάρι του μεσημεριού. Υπάρχει περίπτωση να το δούμε μαζί;» «Υπάρχει!» «Αφού δεν υπάρχει φεγγάρι του μεσημεριού!» «Υπάρχει!» «Δεν υπάρχει!» «Υπάρχει! Έλα αύριο το μεσημέρι στο σπίτι μου. Ας μην το αποφασίσουμε τώρα. Αφού είναι νύχτα!»  ..... Και οι δυο κοίταζαν και ξανακοίταζαν τον ουρανό λες και υπήρχε περίπτωση να δούνε το φεγγάρι. Τώρα που τους σκέφτομαι από απόσταση, δεν ξέρω ποιος απ’ τους δύο ήθελε περισσότερο εκείνη την ανατροπή της φύσης και των όλων… Έφαγαν τη σαλάτα και το κυρίως συζητώντας άσχετα πράγματα, αφήνοντας το «κυρίως» της σχέσης τους για το επιδόρπιο. Εκείνη έφερε το κομμένο σε λεπτές φέτες καρπούζι, κάθισε στη θέση της, κοίταξε τον ουρανό -φεγγάρι δεν υπήρχε- πήρε το απολογητικό ύφος της ηττημένης που είχε υποσχεθεί, που είχε καυχηθεί για την νίκη και ξεκίνησε να μιλάει… «Ξέρεις, φεγγάρι του μεσημεριού δεν υπάρχει. Συγγνώμη.» «Κι αυτό τι είναι;», της απάντησε εκείνος δείχνοντας με το χέρι του μια λεπτοκομμένη φέτα απ’ το καρπούζι, ίδια με μισοφέγγαρο…

Φεγγάρι του μεσημεριού, της Στέλλας Αλαφούζου

       :-)  

..και συνταγούλα.. από το http://www.argiro.gr  

Καρπούζι γλυκό κουταλιού

Υλικά

• 1 κιλό καθαρισμένο καρπούζι (το άσπρο μέρος)
• 1 κιλό ζάχαρη
• 1 βανίλια
• Χυμό από 1/2 λεμόνι
• 3 λεμόνια

    Καθαρίζουμε την πράσινη εξωτερική φλούδα και την ψίχα, αφήνοντας ελάχιστη κόκκινη ψίχα πάνω στο άσπρο μέρος. Ύστερα το κόβουμε σε κυδωνάτα κομμάτια. Τα βάζουμε σε λεκάνη με νερό και 3 στυμμένα λεμόνια. Βάζουμε πάνω βάρος για να βυθίζονται καλά στο νερό και τα αφήνουμε για 2 ώρες.

Τα σουρώνουμε, να στραγγίσουν καλά. Τα βάζουμε στην κατσαρόλα, πασπαλίζουμε με τη ζάχαρη και τα αφήνουμε σε πολύ χαμηλή φωτιά (χωρίς καθόλου νερό), να λιώσει η ζάχαρη. Από την ώρα που θα πάρει βράση, βράζουμε για 15΄-20΄. Ξαφρίζουμε. Αφήνουμε να κρυώσει καλά. Την επόμενη μέρα ξαναβράζουμε το γλυκό για να δέσουμε το σιρόπι.

Στο τέλος του βρασμού προσθέτουμε τη βανίλια και το χυμό λεμονιού.
 

enjoy!

...και δωράκι..new blog στην παρέα...  http://hollysstyle.blogspot.com/ 

find your place in the sun

Συνήθως αρχίζω αυτό που θέλω να πω με την φράση "μερικές φορές", επειδή μου αρέσει αυτό το "μερικές φορές", είναι κάπως δίκαιο, αφήνει πίσω του κάθε απόλυτο στοιχείο. Μερικές φορές, λοιπόν, όταν διαβάζω όμορφα κείμενα, δεν ξέρω, σαν να χαμογελάω. Αυτά που γράφει ο Αθήναιος, για παράδειγμα, μου κάνουν πάντα κλικ, μου βάζουν ένα χαμόγελο στο τσεπάκι, σίγουρο. Διάβασα κάτι πρόσφατα, και μου άφησε αυτή την αίσθηση, πάλι....

...αλλά κι κάτι ακόμα....

Σαν να μου άφησε το κινητό κυριολεκτικά στο χέρι. Το μόνο που μένει είναι να πληκτρολογήσω εκείνο το sms...

Το καλοκαίρι αρχίζει την εβδομάδα που τελειώνουν οι φράουλες κι αρχίζουν τα κεράσια και τα μούσμουλα. Ο ρυθμός από την εισαγωγή του, ο ίδιος πάντα: ο κρότος από τα τελάρα με τα φρούτα που προσγειώνονται στο πεζοδρόμιο της Αριστογείτωνος, μπροστά στο εμβληματικό οπωροπωλείο της Βαρβακείου, στο σημείο που σε βρήκε, πάλι, το ξημέρωμα στην πρώτη αληθινή κρεπαίλη της σαιζόν και se allegro ma non troppo.

Το καλοκαίρι αρχίζει την πρώτη φορά που θα τσεκάρεις αν τα βαζάκια που θα γεμίσεις με τις μαρμελάδες που θα φτιάξεις αργότερα έχουν όλα καπάκι. Αν έχεις ετικέτες, παραφίνη για το σφράγισμα, ανεξίτηλο μαρκαδόρο για το μαρκάρισμα.

Το καλοκαίρι ξεκινάει τη μέρα που θ’αγοράσεις τα αντιανεμικά κεριά για τη βεράντα και τ’αλλα με τη σιτρονέλα για τα κουνούπια, το μεσημέρι που θα παρατάξεις “τα βασιλικά” στην υπολογισμένη για τον ήλιο θέση που τα βλέπει αλλά και δεν τα βλέπει, που θα χαϊδέψεις τρυφερά το κεφάλι από τους πρώτους κατιφέδες (μα πόσο παλαιομοδίτης είσαι! Κατιφέδες;! Ποιος φυτεύει ακόμα κατιφέδες;!).

Το καλοκαίρι έρχεται σίγουρα το δειλινό που γυρνώντας από το γραφείο σταματάς στο ψυγείο του ψιλικατζίδικου της γειτονιάς αναζητώντας ένα κυπελάκι Rocket και η ανακούφιση που το βρίσκεις είναι το μόνο πειστικό μέτρο κανονικότητας.

Το καλοκαίρι έρχεται το ξημέρωμα που σε βρίσκει να ξυπνάς με το ένα πόδι έξω από το πάπλωμα γιατί έχεις ζεσταθεί, που πίνεις τον πρώτο κρύο καφέ στη βεράντα μονολογώντας “Να φτιάξω και μια γκασπάτσο”.

Το καλοκαίρι φτάνει όταν αρχίζεις να κοιτάζεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη, βέβαιος ωστόσο ότι τις ατέλειες θ’αναλάβει να τις καλύψει το μαύρισμα του ήλιου.

Το καλοκαίρι έχει φτάσει σκέφτεσαι τη ντομάτα κομμένη τριαντάφυλλο με χοντρό αλάτι, τους αχινούς, το σπινιάλο ενώ κάθεσα στα ζεστά εδώλια του Ηρωδείου για να δεις μια παράσταση του Φεστιβάλ Αθηνών.

Το καλοκαίρι έχει έρθει όταν φαντασιώνεις να σκύβεις και να ρίχνεις μια γλυψιά στον βρεγμένο από τη θάλασσα ώμο της έτσι καθώς κάθεται στην άμμο αμέριμνα δίπλα σου.

Το καλοκαίρι το γεύεσαι στην πρώτη βανίλια υποβρύχιο την τρως λίγο νωρίς αλλά δεν πειράζει: όπου γκουρμές και λιχούδης.

Το καλοκαίρι σ’εχει καταλάβει το μεσημερι που μέσα “στου γραφείου τη βουή” πιάνεις το κινητό για να πληκτρολογήσεις το sms: “Κάθε που ακουω τη λέξη “καλοκαίρι”, σε σκέφτομαι” και το στέλνεις.

Καλό καλοκαίρι, λοιπόν.

http://www.fnl-guide.com/gr/el/weekly-columns/athinaiou-vorvorigmoi/athinaios-30052012/

these golden days

Δεν μπορώ να καταλάβω τι βρίσκει ο κόσμος στην Αθήνα τον Αύγουστο, εκτός απο ευκολία στην εύρεση θέσης parking για το αυτοκίνητό του. Δεν μου αρέσει να γενικολογώ, αλλά πιο πολύ δεν μου αρέσει που δεν έχουν επιστρέψει όλοι, οι τόσο ασυνήθιστα άδειοι δρόμοι, με γεμίζει μελαγχολία η περίεργη αυτή Αθήνα, δεν την απολαμβάνω, την δεδομένη τουλάχιστο περίοδο της ζωής μου. Μετράω ανάποδα τις μέρες για να μπει ο Σεπτέμβριος, νέος μήνας (επαν)εκκίνησης, κλασικά εικονογραφημένα, κάθε χρόνο τα ίδια λέμε, με αυτά τα μικρά ίδια όμως ζούμε, κι ευχόμαστε να ζούμε, εμπλουτίζοντάς τα κιόλα με κάποια πιο "μεγάλα". Και ενώ εμένα τώρα εδώ με απασχολούν πιο πολύ τα "ίδια" και τα "καινούρια" στη λίστα του Σεπτεμβρίου, κάποιος μου δίνει τσιμπιές, με ταρακουνάει, με ξυπνάει από την τάση μου για εγωκεντρική θεώρηση του κόσμου. Τα "ξυπνήματα" αφορούν σε αρρώστιες δικών μου αγαπημένων προσώπων, που θα πάνε καλά, είναι σίγουρο!, γιατί το έχουν βάλει στόχο και αυτός ο στόχος θα εκπληρωθεί, απλώς αυτά τα θέματα με κάνουν -σωστά- να ξυπνάω όταν πάω να πέσω σε εκείνο τον λήθαργο, σε ασέβειες, όταν ξεχνάω να ζω αυτό που έχω, που μου προσφέρεται. Μετράω τις μέρες για τον Σεπτέμβρη, όπως τις μετρούσα κι πριν τις διακοπές, όπως περίμενα αυτές τις 15 μέρες του καλοκαιριού που πέρασαν τόσο γρήγορα. Ο καθένας μας, είτε πήγε κάπου είτε όχι, κρατάει φαντάζομαι στο βαλιτσάκι του εικόνες από το καλοκαίρι, από τις λιακάδες του καλοκαιριού και δικές του, τις κρατάει για τον χειμώνα που έρχεται. Έχω σημαδέψει κι εγώ λοιπόν δυο ωραία βράδια κι ένα χαμογελαστό πρωινό και θα κλείνω τα μάτια μου και θα τα θυμάμαι. Τέτοια εύχομαι να μου φανερωθούν πάλι και να τα ζήσω με χαρά και συγκίνηση, καθώς κι άλλα ωραία, για όλους, για μένα. Κι επειδή πάντα μού ασκεί γοητεία το θέμα "έρωτας", κι θέλω να ερωτευτώ, θα κλείσω ως εξής: επιθυμώ να χρωματίσει το κεφάλι μου, την ζωή μου, την καθημερινότητά μου, τους στόχους μου μια φράση που άκουσα φέτος και μου άρεσε πολύ: "τον έρωτα δεν τον κυνηγάς, τον βρίσκεις". Αυτόν τον έρωτα χωρίς ηλικία, τον ωραίο και άφθαρτο, θα συμπληρώσω εγώ. 

Καλώς να έρθει το φθινόπωρο! Περαστικά τα άσχημα.-