πλαστελίνη

Θες η ψυχοθεραπεία, θες τα ποιήματα που μου έχουν σκάσει μπροστά, έχω σταματήσει να γράφω και κάπως μου έλειψε. Αυτές τις μικρές ιστορίες (μας). Για το πώς νιώθεις, για αυτό -τώρα, το  "μεγαλώνοντας". Θα περίμενε κανείς ίσως με το πέρασμα των χρόνων να γινόμαστε πιο σκληροί, κάπου το έχω ξαναπεί αυτό, εγώ γίνομαι πιο ευαίσθητη, πιο εύθραυστα δυνατή. Πάνε αυτά τα 2 μαζί; Κάπως πάνε. Βλέπεις ότι όλα στη ζωή είναι τόσο σχετικά για τον καθένα, που αυτό γίνεται πια η σταθερά του. Κι εκεί που νόμιζες ότι γύρω στα 30 τακτοποιούνται όλα, να τα πάλι ξανά σε μια ατέρμονη ρευστότητα. Ίσως αυτό ήταν πάντα η ζωή, ρευστή, πλαστική, την ζουλάς και την κάνεις όμορφη, την ζουλάς και την κάνεις άσχημη. Σαν την πλαστελίνη μου.

Σκάσε και φίλα με.

 …. 

Μόνο οι άνθρωποι με συγκινούν. Μακάρι να τους έβλεπα και πιο καθαρά.

Διασχίζουν τις διαβάσεις και σκέφτομαι ότι κάποιος, τουλάχιστον ένας κάπου στον κόσμο, τους έχει αγαπήσει όλους αυτούς, τον καθένα ξεχωριστά. Κάποιος έχει βογκήξει για πάρτη τους, κάποιος έγραψε το όνομά τους σε ένα χαρτί και μετά το έσκισε. Όλοι έχουν μία ιστορία να πούνε. Οι Ταρίφες έχουν περισσότερες από μία. Και οι περισσότεροι αποφασίζουν να τις πούνε σε μένα. Έχω το μαγνήτη.

…

Το ξέρω, είμαι απλώς ένας γερο-γκρινιάρης, όλα θέλω να τα αναλύω, για όλα να φαντάζομαι τις ιστορίες που κρύβουν. Αλλά τότε πάντα κάτι συμβαίνει, όπως στο θέατρο, σαν από μηχανής θεός. Βγαίνοντας έξω, παίρνω μία φωτογραφία στο κινητό μου, από τη Βερονίκη: Δύο σκιές σε ένα βρώμικο πεζοδρόμιο της Αθήνας. Η μία σχηματίζει με τα χέρια της μία καρδιά. Στον τοίχο γραμμένο ένα γκρίζο γκράφιτι: Σκάσε και φίλα με.

απόσπασμα από το "Πανικοβάλ" ~ ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΕΝΕΣ

http://www.athensvoice.gr/the-paper/article/462/πανικοβάλ-των-500

sea dance

είναι πολλές οι ιστορίες που θες να πεις ή να διαβάσεις
ή που θέλεις να σου πουν ή να σου διαβάσουν
σε μια περίεργη και ωραία καθημερινότητα

πιο πολύ ας κρατήσουν οι χοροί, τα αφτιασίδωτα πρόσωπα, τα ραντεβού,
ο ενθουσιασμός, οι στιγμές που αιχμαλωτίζεις

μερικές φορές νομίζω πως θέλω να μιλήσω για όλους
άλλες φορές για όλα
κι άλλες για σένα κι για μένα
και πάντα βρίσκομαι να ψιθυρίζω για την θάλασσα