Σκάσε και φίλα με.

 …. 

Μόνο οι άνθρωποι με συγκινούν. Μακάρι να τους έβλεπα και πιο καθαρά.

Διασχίζουν τις διαβάσεις και σκέφτομαι ότι κάποιος, τουλάχιστον ένας κάπου στον κόσμο, τους έχει αγαπήσει όλους αυτούς, τον καθένα ξεχωριστά. Κάποιος έχει βογκήξει για πάρτη τους, κάποιος έγραψε το όνομά τους σε ένα χαρτί και μετά το έσκισε. Όλοι έχουν μία ιστορία να πούνε. Οι Ταρίφες έχουν περισσότερες από μία. Και οι περισσότεροι αποφασίζουν να τις πούνε σε μένα. Έχω το μαγνήτη.

…

Το ξέρω, είμαι απλώς ένας γερο-γκρινιάρης, όλα θέλω να τα αναλύω, για όλα να φαντάζομαι τις ιστορίες που κρύβουν. Αλλά τότε πάντα κάτι συμβαίνει, όπως στο θέατρο, σαν από μηχανής θεός. Βγαίνοντας έξω, παίρνω μία φωτογραφία στο κινητό μου, από τη Βερονίκη: Δύο σκιές σε ένα βρώμικο πεζοδρόμιο της Αθήνας. Η μία σχηματίζει με τα χέρια της μία καρδιά. Στον τοίχο γραμμένο ένα γκρίζο γκράφιτι: Σκάσε και φίλα με.

απόσπασμα από το "Πανικοβάλ" ~ ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΕΝΕΣ

http://www.athensvoice.gr/the-paper/article/462/πανικοβάλ-των-500

καλοκαιρινό

love is in the air, love is in the thunder of the sea

                                                                                                         

Καλές διακοπές!

Holly

role

Υπάρχει λοιπόν, ομορφιά μου, κάτι πολύ πιο επιδέξιο και ειλικρινές από το να είσαι ο εαυτός σου: το να είσαι ο ρόλος σου. Τελικά, μάλλον ψέματα λέω όταν κλαίγομαι πως τάχα θέλω να μάθω ποια είμαι στην πραγματικότητα. Στα τσακίδια το εδιζησάμην εμεωυτόν. Αφού το βλέπω τόσα χρόνια στην πράξη: Χωρίς τον εαυτό μου, υπάρχω. Χωρίς το ρόλο μου, δεν είμαι τίποτα. Μόνο αυτός με εξάπτει, με πληροί, με αποκαθιστά. Παίζω λοιπόν, χαρά μου – παίζω και πλέκω εγκώμια μιας ζωής που δεν καταλαβαίνει τίποτα έξω από την Τέχνη της. Γιατί δεν μπορώ να εννοήσω και να εννοηθώ παρά σαν αυτουργός της κατασκευής μου. Γιατί ο κόσμος δεν ορίζεται εν τέλει παρά μόνο από τον τρόπο που ο ρόλος μου επινοεί τον εαυτό μου. Στον έρωτα, για παράδειγμα. Όποτε μπαίνω στον ολέθριο χώρο χωρίς το δραματουργικό μου οπλοστάσιο, καταλήγω ένας Δον Κιχώτης σε λαϊκή έκδοση τσέπης. Ο ήρωάς μου, αν θυμάσαι, δεν μπορεί να εστιάσει στο θέμα του, δεν δύναται να εκφραστεί, του αρκεί η απλή αναφορά του ανόητου ονόματός της –Δουλτσινέα– για να γίνει γελοίος. Πόσο την αγαπάει, δεν ξέρει να το πει. Για να δηλώσει την αγάπη του, κάνει μια τούμπα στον αέρα, η πουκαμίσα του σηκώνεται, ο κώλος του μένει έκθετος μπροστά στα μάτια του υπηρέτη του. Ο Δον Κιχώτης εκείνη τη στιγμή είναι ο εαυτός του, αν με εννοείς. Μεγαλειώδες, θα πεις. Θα έκλαιγες μπροστά σε μια τέτοια σκηνή, ναι, είμαι σίγουρη, θα έκλαιγες. Μεγαλειώδες, αλλά και πάλι. Άχαρο. Διόλου δεν το θέλω. Γιατί λοιπόν να είμαι ο εαυτός μου, αφού μάλιστα αγαπώ τόσο τη μίμηση; Αφού συντάσσομαι με αυτό που λέει ο Τόμας Μαν: «Ο άνθρωπος δεν είναι δυνατόν παρά να μιμείται πάντοτε κάτι που ήδη συνέβη».

Μαλβίνα Κάραλη

these golden days

Δεν μπορώ να καταλάβω τι βρίσκει ο κόσμος στην Αθήνα τον Αύγουστο, εκτός απο ευκολία στην εύρεση θέσης parking για το αυτοκίνητό του. Δεν μου αρέσει να γενικολογώ, αλλά πιο πολύ δεν μου αρέσει που δεν έχουν επιστρέψει όλοι, οι τόσο ασυνήθιστα άδειοι δρόμοι, με γεμίζει μελαγχολία η περίεργη αυτή Αθήνα, δεν την απολαμβάνω, την δεδομένη τουλάχιστο περίοδο της ζωής μου. Μετράω ανάποδα τις μέρες για να μπει ο Σεπτέμβριος, νέος μήνας (επαν)εκκίνησης, κλασικά εικονογραφημένα, κάθε χρόνο τα ίδια λέμε, με αυτά τα μικρά ίδια όμως ζούμε, κι ευχόμαστε να ζούμε, εμπλουτίζοντάς τα κιόλα με κάποια πιο "μεγάλα". Και ενώ εμένα τώρα εδώ με απασχολούν πιο πολύ τα "ίδια" και τα "καινούρια" στη λίστα του Σεπτεμβρίου, κάποιος μου δίνει τσιμπιές, με ταρακουνάει, με ξυπνάει από την τάση μου για εγωκεντρική θεώρηση του κόσμου. Τα "ξυπνήματα" αφορούν σε αρρώστιες δικών μου αγαπημένων προσώπων, που θα πάνε καλά, είναι σίγουρο!, γιατί το έχουν βάλει στόχο και αυτός ο στόχος θα εκπληρωθεί, απλώς αυτά τα θέματα με κάνουν -σωστά- να ξυπνάω όταν πάω να πέσω σε εκείνο τον λήθαργο, σε ασέβειες, όταν ξεχνάω να ζω αυτό που έχω, που μου προσφέρεται. Μετράω τις μέρες για τον Σεπτέμβρη, όπως τις μετρούσα κι πριν τις διακοπές, όπως περίμενα αυτές τις 15 μέρες του καλοκαιριού που πέρασαν τόσο γρήγορα. Ο καθένας μας, είτε πήγε κάπου είτε όχι, κρατάει φαντάζομαι στο βαλιτσάκι του εικόνες από το καλοκαίρι, από τις λιακάδες του καλοκαιριού και δικές του, τις κρατάει για τον χειμώνα που έρχεται. Έχω σημαδέψει κι εγώ λοιπόν δυο ωραία βράδια κι ένα χαμογελαστό πρωινό και θα κλείνω τα μάτια μου και θα τα θυμάμαι. Τέτοια εύχομαι να μου φανερωθούν πάλι και να τα ζήσω με χαρά και συγκίνηση, καθώς κι άλλα ωραία, για όλους, για μένα. Κι επειδή πάντα μού ασκεί γοητεία το θέμα "έρωτας", κι θέλω να ερωτευτώ, θα κλείσω ως εξής: επιθυμώ να χρωματίσει το κεφάλι μου, την ζωή μου, την καθημερινότητά μου, τους στόχους μου μια φράση που άκουσα φέτος και μου άρεσε πολύ: "τον έρωτα δεν τον κυνηγάς, τον βρίσκεις". Αυτόν τον έρωτα χωρίς ηλικία, τον ωραίο και άφθαρτο, θα συμπληρώσω εγώ. 

Καλώς να έρθει το φθινόπωρο! Περαστικά τα άσχημα.-

κίτρινα θαλασσινά πουλιά

ρωτήθηκα σε μίνι διακοπές τι κορίτσι είναι η holly και δεν ήξευρα να απαντήσω

ευαίσθητο; κυνικό; γλυκό; σκληρό;

είπα: "αστείο, η holly είναι ένα αστείο κατά βάση κορίτσι", ναι, ίσως, γιατί η ζωή είναι μια τεράστια απόλαυση στα καλά της και μια τεράστια πλάκα στα κάπως δύσκολά της, αυτό πιστεύω

μετά μου καρφώθηκε στο μυαλό η λέξη "πύραυλος", μπορεί να ήθελα παγωτό ή κάτι άλλο, αλλά, ναι, θα μπορούσε κάποιος να πει πως η holly είναι ένα κορίτσι πύραυλος, κίτρινος

έτσι

γράφω για διάφορα, θέλω εδώ και καιρό να διορθώσω στίχους μου, θέλω να ανάψω την κιθάρα, να σπαταλήσω τον χρόνο μου σε διαδρόμους τεχνητούς, σε φυσικές διαδρομές, σε ερωτικό παραδομό

ένας φίλος σήμερα μού είπε πως δεν έχουμε μάθει να απολαμβάνουμε τις στιγμές

λες;

δεν ξέρω - μπορεί, τί να φοβόμαστε τάχα;, απαισιότατη λέξη και έννοια ο φόβος

από το πρόσφατο ταξίδι στην ιθάκη μού κλωθογυρίζει στο κεφάλι το

"να εύχεσαι να 'ναι μακρύς ο δρόμος", τίποτε άλλο, αυτό

όσο για πηνελόπη και οδυσσέα και περιπέτειες και προορισμό και αγριεμένα για ήσυχα νερά, αυτά δεν τα ζητάω, αυτά προκύπτουν όταν ζεις

στο παρόν

να είμαστε παρόντες

από το νησί μού έμεινε επίσης κι ένας ήχος, όχι ο και καλά παφλασμός του κύματος, μα το παρακάτω

μενεξέδες και ζουμπούλια
και θαλασσινά πουλιά
αν τη δείτε την καλή μου
χαιρετίσματα πολλά

....

τι ωραία πουν' τα βράδια
μια βαρκούλα με πανί
ένας νέος ν' ακομπανιάρει
και μια νέα νατραγουδεί

σε μια ιστορία πρώτα μπαίνει η φαντασία

σόνγκς και σονς

έχεις μεγαλώσει (βίαια ή όχι)

έχεις ρε παιδί μου κάνει 2, 3, 4 βήματα

έχεις ξεπεράσει καταστάσεις, συμπεριφορές

έχεις ζήσει διάφορα

έχεις χαρεί

έχεις πονέσει

έχεις ερωτευτεί

έχεις φοβηθεί

έχεις σαναλέμε ωριμάσει

έχεις ξεθαρρέψει αφήνοντας την κάθε απόγνωση πίσω, κάτω, πέρα, μακριά 

έχεις μάθει να (ξανά)αρχίζεις

κι έρχεται τότε ένα τραγούδι

όχι το τραγούδι σας

κάτι λίγο πιο δύσκολο

το τραγούδι του

το ακούς τυχαία στο ραδιόφωνο

το βάζεις επίτηδες στην playlist σου

πέφτεις πάνω του σε ένα κείμενο που διαβάζεις

έχει ντυθεί με αυτό η ταινία που βλέπεις

τότε τί κάνεις;

εσύ τί κάνεις;

εγώ χαμογελάω στραβά

να, κάπως έτσι