Who's Who

Μερικές φορές σαν να μην ξέρω ακριβώς ποια είμαι. Δηλαδή εσείς για εσάς ξέρετε πάντα; Εγω όχι. Με χαρακτηρίζει το χρώμα των μαλλιών μου;  Μου δίνει δύναμη ένα δαχτυλίδι; Μπορεί όλα αυτά να είναι δεκανίκια μιας προβληματικής αυτοπεποίθησης; Γιατί όταν ας πούμε έχεις κάποιον στη ζωή σου που σε διαβεβαιώνει πως είσαι θεά/θεός, το νιώθεις 100%,  και πηγαίνεις και στο σούπερ μάρκετ με τις σούπερ φόρμες και δεν σε νοιάζει, το παίζεις ατημέλητος κι εγώ-λανσάρω-το-σούπερ-κάζουαλ-άουτφιτ κέτσι; Είναι όλα θέμα αυτοπεποίθησης; Διάθεσης; Με προσδιορίζει το τι τρώω και πως το τρώω; Τι φοράω και πως; Κι όμως μάλλον ναι. Ολα ειναι θεμα στυλ. Βρέθηκα σε ένα σκηνικό, οκέι, για όλους κάτι τέτοιο έχει συμβεί, βρέθηκαν στον καμβά, αλλά μετά τα χρώματα τα έχουν βάλει αυτοί, τα βάζω λοιπόν εγώ, ή προσπαθώ να το κάνω. Και για να μην αρχίσω να μιλάω σαν τον Λεο Μπουσκαλια γιατί δεν θα έχει μάλλον κανένα ενδιαφέρον και γιατί πέρασαν οι εποχές που μου άρεσαν τόσο πολύ αυτά που έγραφε, πέρασαν ανεπιστρεπτί (έχω κρατήσει μια σοφή θεωρία του μόνο, αυτή που δεν γίνεται να αρέσουμε σόλους), θα σταματήσω, θα πω μόνο πως τώρα με απασχολεί ο καμβάς μου, να κάνω πράγματα που με ευχαριστούν, να είμαι αυτή που θέλω. Ας είναι ο καθένας αυτός που επιθυμεί, επηρεαζόμενος όσο θέλει κι αν το θέλει από τους άλλους, υποκινούμενος από κάθε επιθυμία που έχει πλάσει στο κεφάλι του για την εικόνα του, οδηγούμενος από υψηλή ή χαμηλή αυτοπεποίθηση. Εμένα πάντως με έχει κουράσει να μου επιβάλλουν με τον τρόπο τους την γνώμη τους κάποιοι με έναν "killing me softly" τρόπο. Μα αν ακούω ένα τραγούδι, χρυσέ μου άνθρωπε, δεν θέλω να έρθεις να μου τραβήξεις τα ακουστικά, δεν θέλω να μου κλείσεις την μουσική μου απότομα, ούτε να μου αλλάξεις τραγούδι. Κι αν επιμείνεις, να 'ναι για να μου σφυρίξεις κάποια πολύ ωραία μελωδία, να μου πεις άκουσέ την, holly, θα σου αρέσει, θα το κάνεις δηλαδή γιατί με νοιάστηκες, γιατί θέλησες να έρθεις κοντά μου, όχι για να μου επιβληθείς και να μου μοστράρεις την γνώμη σου. Με κούρασαν αυτά, και είναι και οι καιροί περίεργοι ή μπορεί και πάντα κάπως έτσι να ήταν, ωραίοι και πιεστικοί, γοητευτικοί, αλλά και κάπως στενάχωροι που και που. Εμένα λοιπόν τώρα με απασχολούν οι ώρες που έρχομαι αντιμέτωπη με την μοναξιά μου, με τις ιδέες μου, με τα αισθήματά μου. Με απασχολεί η υγεία, οι δουλειές και τα βιβλία που δεν έχω διαβάσει. Και με ταρακουνούν οι στίχοι. Μπορεί να μεγαλώνω. 

midnight lamp

έχω ένα θέμα με τις λάμπες, όχι γενικά τις λάμπες, ας πούμε στο δρόμο, αλλά τις λάμπες τις σπιτικές, σαν τα κέικ, σαν να μην μπορώ να τις αλλάξω μόνη μου, δεν μπορώ ή δεν θέλω;, το φωτιστικό στο ταβάνι πάντως με τις πέντε λάμπες έχει χάσει ήδη τις δυο του, πάει, κάηκαν οι καημένες, και δεν ξέρω να τις αλλάξω, δεν ξέρω ή δεν θέλω;, περνάω όλη την μέρα στον υπολογιστή μου, έχω μάθει να τον αγαπάω, τόσα χρόνια τώρα, θέλω πάντα μια οθόνη μπροστά μου, ίσως για αυτό δεν τα πολύ αντέχω τα άλλα φώτα, άλλωστε είναι κι μια αποδοχή της φθαρτότητάς μας το να έχεις καμμένες λάμπες στο σπίτι, ε, δεν είναι;, κάτι έζησε, ακτινοβολούσε, τώρα, πάει, έσβησε, τελείωσε, ο κύκλος της ζωής σαναλέμε, είναι νομίζω που θέλω παρέα να τις αλλάξω, όχι μόνη μου, όχι, να βάλουμε την σκάλα, να γελάσουμε, να ανέβουμε μαζί, κράτα με να σε κρατώ να αλλαχτεί το λαμπατέρ kind of issue..

το ρουζ

σκεφτόμουν τι να γράψω για το νέο μήνα που μπαίνει, ποιο τραγούδι να βάλω να μας υποδεχτεί έτσι ωραία η άνοιξη, κάθομαι εδώ όμως τώρα και δεν ξέρω κάτι φταίει, κάτι δεν πάει καλά, χτες στο μετρό ήταν ένα αγόρι σε αναπηρικό καροτσάκι απέναντί μου και ένιωσα κάπως, επίσης σήμερα μια φίλη μου παντρεύεται και ένιωσα επίσης κάπως*, άσχετα, μπερδεύτηκες ε; είναι που δεν είμαι καθόλου επεξηγηματικιά σήμερα, δεν θέλω να είμαι, κι έχω την αίσθηση ότι όποτε χωλαίνει το πράμα πάντα γυρνάω στην ευτυχία, πάντα κάπου εκεί  δεν ψαχνόμαστε;, λες και κάνω κι την κίνηση, σαν να σκύβω το κεφάλι μου, να ανοίγω το πουκάμισο που φοράω και να προσπαθώ να δω την καρδιά μου,  αν είναι πονεμένη ή όχι, κι όλα τα καλά της κι τα κακά της μαζί, δεν ξέρω, αυτό είναι ένα αίσθημα τώρα, θα φύγει μάλλον μετά, μπορεί κι να ξαναέρθει, όχι, δεν έχω τις μαύρες μου ούτε τις mean reds μου, το λέω σε σένα που βιάστηκες, είμαι εγώ, είμαι κάπως κι είμαι σε αυτό εδω το δωμάτιο, η ζωή μου είναι το τώρα, αυστηρά, πρέπει να γράψω ένα ποστ για το πως μπαίνει καλύτερα το ρουζ στο μάγουλο, να δείχνω πιο υγιής, πιο happy, επίσης κάτι κι για την δεντροφύτευση, είναι πάντοτε χρειαζούμενη και in...

* το "κάπως" έχει διαβαθμίσεις ντε