the romantics

Οι ρεαλιστές κατορθώνουν μικρά πράγματα, οι ρομαντικοί μεγάλα. 

Πρέπει να είναι κανείς ρεαλιστής για να διευθύνει ένα εργοστάσιο. 

Πρέπει να είναι ρομαντικός για να διευθύνει τον κόσμο.

Ο ρεαλιστής είναι αυτός που ανακαλύπτει την πραγματικότητα. 

Ο ρομαντικός, αυτός που τη δημιουργεί. 

Φερνάντο Πεσσόα, Ηρόστρατος

Καλό καλοκαίρι, λοιπόν.

αναδημοσίευση ~
Πηγη: http://www.fnl-guide.com/gr/el/athinaiou-vorvorigmoi/athinaios-30052012/

30 Μαΐου 2012

Γαστρονομία, Γαστρολογία, Γαστρομανία

Το καλοκαίρι αρχίζει την εβδομάδα που τελειώνουν οι φράουλες κι αρχίζουν τα κεράσια και τα μούσμουλα. Ο ρυθμός από την εισαγωγή του, ο ίδιος πάντα: ο κρότος από τα τελάρα με τα φρούτα που προσγειώνονται στο πεζοδρόμιο της Αριστογείτωνος, μπροστά στο εμβληματικό οπωροπωλείο της Βαρβακείου, στο σημείο που σε βρήκε, πάλι, το ξημέρωμα στην πρώτη αληθινή κρεπαίλη της σαιζόν και se allegro ma non troppo.

Το καλοκαίρι αρχίζει την πρώτη φορά που θα τσεκάρεις αν τα βαζάκια που θα γεμίσεις με τις μαρμελάδες που θα φτιάξεις αργότερα έχουν όλα καπάκι. Αν έχεις ετικέτες, παραφίνη για το σφράγισμα, ανεξίτηλο μαρκαδόρο για το μαρκάρισμα.

Το καλοκαίρι ξεκινάει τη μέρα που θ’αγοράσεις τα αντιανεμικά κεριά για τη βεράντα και τ’αλλα με τη σιτρονέλα για τα κουνούπια, το μεσημέρι που θα παρατάξεις “τα βασιλικά” στην υπολογισμένη για τον ήλιο θέση που τα βλέπει αλλά και δεν τα βλέπει, που θα χαϊδέψεις τρυφερά το κεφάλι από τους πρώτους κατιφέδες (μα πόσο παλαιομοδίτης είσαι! Κατιφέδες;! Ποιος φυτεύει ακόμα κατιφέδες;!). Το καλοκαίρι έρχεται σίγουρα το δειλινό που γυρνώντας από το γραφείο σταματάς στο ψυγείο του ψιλικατζίδικου της γειτονιάς αναζητώντας ένα κυπελάκι Rocket και η ανακούφιση που το βρίσκεις είναι το μόνο πειστικό μέτρο κανονικότητας.

Το καλοκαίρι έρχεται το ξημέρωμα που σε βρίσκει να ξυπνάς με το ένα πόδι έξω από το πάπλωμα γιατί έχεις ζεσταθεί, που πίνεις τον πρώτο κρύο καφέ στη βεράντα μονολογώντας “Να φτιάξω και μια γκασπάτσο”.

Το καλοκαίρι φτάνει όταν αρχίζεις να κοιτάζεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη, βέβαιος ωστόσο ότι τις ατέλειες θ’αναλάβει να τις καλύψει το μαύρισμα του ήλιου.

Το καλοκαίρι έχει φτάσει σκέφτεσαι τη ντομάτα κομμένη τριαντάφυλλο με χοντρό αλάτι, τους αχινούς, το σπινιάλο ενώ κάθεσα στα ζεστά εδώλια του Ηρωδείου για να δεις μια παράσταση του Φεστιβάλ Αθηνών.

Το καλοκαίρι έχει έρθει όταν φαντασιώνεις να σκύβεις και να ρίχνεις μια γλυψιά στον βρεγμένο από τη θάλασσα ώμο της έτσι καθώς κάθεται στην άμμο αμέριμνα δίπλα σου.

Το καλοκαίρι το γεύεσαι στην πρώτη βανίλια υποβρύχιο την τρως λίγο νωρίς αλλά δεν πειράζει: όπου γκουρμές και λιχούδης.

Το καλοκαίρι σ’εχει καταλάβει το μεσημερι που μέσα “στου γραφείου τη βουή” πιάνεις το κινητό για να πληκτρολογήσεις το sms: “Κάθε που ακουω τη λέξη “καλοκαίρι”, σε σκέφτομαι” και το στέλνεις. Καλό καλοκαίρι, λοιπόν.

κάπου υπάρχει καλοκαίρι

Έλα κάτσε στο τιμόνι, να καθίσω στα κουπιά. 

Έλα πάμε και ποιος ξέρει, πού η βάρκα θα μας φέρει. 

Σκάσε και φίλα με.

 …. 

Μόνο οι άνθρωποι με συγκινούν. Μακάρι να τους έβλεπα και πιο καθαρά.

Διασχίζουν τις διαβάσεις και σκέφτομαι ότι κάποιος, τουλάχιστον ένας κάπου στον κόσμο, τους έχει αγαπήσει όλους αυτούς, τον καθένα ξεχωριστά. Κάποιος έχει βογκήξει για πάρτη τους, κάποιος έγραψε το όνομά τους σε ένα χαρτί και μετά το έσκισε. Όλοι έχουν μία ιστορία να πούνε. Οι Ταρίφες έχουν περισσότερες από μία. Και οι περισσότεροι αποφασίζουν να τις πούνε σε μένα. Έχω το μαγνήτη.

…

Το ξέρω, είμαι απλώς ένας γερο-γκρινιάρης, όλα θέλω να τα αναλύω, για όλα να φαντάζομαι τις ιστορίες που κρύβουν. Αλλά τότε πάντα κάτι συμβαίνει, όπως στο θέατρο, σαν από μηχανής θεός. Βγαίνοντας έξω, παίρνω μία φωτογραφία στο κινητό μου, από τη Βερονίκη: Δύο σκιές σε ένα βρώμικο πεζοδρόμιο της Αθήνας. Η μία σχηματίζει με τα χέρια της μία καρδιά. Στον τοίχο γραμμένο ένα γκρίζο γκράφιτι: Σκάσε και φίλα με.

απόσπασμα από το "Πανικοβάλ" ~ ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΕΝΕΣ

http://www.athensvoice.gr/the-paper/article/462/πανικοβάλ-των-500

It's this thing